"Ik heb vandaag eigenlijk niet zoveel gedaan." Dat is een zin die ik regelmatig hoor. En eerlijk gezegd hoor ik hem ook wel eens uit mijn eigen mond komen. Geen drukke verjaardag. Geen crisis. Geen verhuizing. Geen marathon. Gewoon een normale dag. En toch voel je je leeg. Alsof iemand ergens onderweg stiekem de stekker eruit heeft getrokken.

Soms heb je van die dagen waarop je aan het einde van de middag denkt: waarom ben ik eigenlijk zo moe?

Ik denk dat één van de meest frustrerende dingen aan vermoeidheid is dat je vaak best weet wat je nodig hebt. Tenminste, dat denk je. Je bent moe, dus je hebt rust nodig. Dat klinkt logisch, netjes, overzichtelijk zelfs, alsof je lichaam een telefoon is die je gewoon even aan de oplader legt en dan na een uurtje weer vrolijk verder kan met het leven. Was het maar zo handig geregeld. 

Sommige mensen beginnen bijna meteen te praten zodra ze op de behandeltafel liggen. Alsof hun systeem nog één laatste poging doet om vooral niet stil te hoeven vallen. Ze vertellen van alles door elkaar: over werk, over spanning, over vermoeidheid, over dingen waar ze wakker van liggen. Vaak sneller dan ze zelf doorhebben, alsof hun zenuwstelsel nog even in de hoogste versnelling blijft hangen.

Sommige mensen worden niet ziek of uitgeput tijdens de drukste periodes. Ze houden zichzelf wekenlang op de been, gaan door met werk, afspraken, verantwoordelijkheden en alles wat tussendoor ook nog geregeld moet worden. 

Er zit iets geks in dat moment waarop je denkt dat je het doorhebt, dat je voelt wat je nodig hebt, dat je ergens zelfs een soort opluchting ervaart omdat het ineens helder is.