Sommige mensen beginnen bijna meteen te praten zodra ze op de behandeltafel liggen. Alsof hun systeem nog één laatste poging doet om vooral niet stil te hoeven vallen. Ze vertellen van alles door elkaar: over werk, over spanning, over vermoeidheid, over dingen waar ze wakker van liggen. Vaak sneller dan ze zelf doorhebben, alsof hun zenuwstelsel nog even in de hoogste versnelling blijft hangen.

Sommige mensen worden niet ziek of uitgeput tijdens de drukste periodes. Ze houden zichzelf wekenlang op de been, gaan door met werk, afspraken, verantwoordelijkheden en alles wat tussendoor ook nog geregeld moet worden. 

Er zit iets geks in dat moment waarop je denkt dat je het doorhebt, dat je voelt wat je nodig hebt, dat je ergens zelfs een soort opluchting ervaart omdat het ineens helder is.

Je weet het eigenlijk al. En dat is precies waarom het zo frustrerend is.

Er zijn mensen die moe zijn omdat ze weinig slapen. Dat is logisch. Maar er is ook een andere vorm van moeheid die veel lastiger te begrijpen is. Je slaapt misschien redelijk. Je werkt niet extreem veel. Je probeert gezond te leven. En toch word je wakker met het gevoel dat je lichaam nog steeds moe is. Alsof de nacht niet echt iets heeft opgelost.

Er zijn van die momenten waarop je voelt dat je eigenlijk moe bent, maar dat rust nemen toch niet lukt.

Misschien zeg je dat je moe bent. Dat je energie op is. Dat je leeg bent aan het einde van de dag, terwijl je ergens ook voelt dat je niet eens zo extreem veel hebt gedaan. En toch voelt het alsof je batterij nooit echt oplaadt, alsof je ’s ochtends al begint met een lichte achterstand, alsof er iets niet helemaal klopt in hoe je systeem reageert op het leven.

Soms weet je het niet meteen.

Stress wordt vaak gezien als iets mentaals.

Er is een moment waarop mensen bij me komen en zeggen: “Het voelt alsof mijn lichaam me in de steek laat.”

Er is een vraag die bijna iedereen me ooit stelt, vaak ergens halverwege een consult: “Maar hoe weet ik nou of ik weer op míjn pad zit?”

Misschien herken je dit: