Ik hoor het regelmatig. "Ik doe toch rustig aan?"
Of:
"Ik heb het hele weekend niks gedaan, maar ik voel me nog steeds moe."
En eerlijk gezegd snap ik die verwarring wel. Want de meeste mensen gebruiken rust en herstel alsof het hetzelfde is. Terwijl er een belangrijk verschil tussen zit.
Ik vergelijk het weleens met een glas water.
Als je de hele dag indrukken verzamelt, gesprekken voert, beslissingen neemt, dingen voelt, dingen inslikt, dingen onthoudt en ondertussen ook nog probeert een leuk mens te blijven, dan dwarrelt er voortdurend iets in dat glas.
Sommige dagen een beetje. Sommige dagen behoorlijk veel. Je ziet dat niet direct. Je merkt het pas wanneer het water troebel wordt.
Wanneer je minder geduld hebt. Wanneer je hoofd blijft draaien. Wanneer je sneller geraakt wordt door iets wat je normaal gesproken prima kunt hebben.
Veel mensen reageren daarop door rust te nemen. Ze ploffen op de bank. Kijken een serie. Scrollen wat. Doen verder niet zoveel. Dat kan heerlijk zijn. Maar herstellen en rusten zijn niet altijd dezelfde beweging.
Je kunt namelijk stilzitten terwijl je systeem nog steeds overuren draait. Je lijf ligt op de bank. Je hoofd zit nog in het gesprek van vanmiddag. Of in de planning van morgen. Of in dat appje dat je eigenlijk anders had willen beantwoorden.
Je bent aan het rusten. Maar je systeem is nog niet aan het herstellen.
Herstel begint vaak op het moment dat er weer ruimte ontstaat om te verwerken. Dat kan gebeuren tijdens een wandeling. Onder de douche. Terwijl je uit het raam kijkt. Tijdens een middagdutje. Tijdens een sessie magnetiseren.
Niet omdat magnetiseren iets magisch doet. Ik heb geen toverstafje. Maar ik heb wel een vak.
Via magnetiseren help ik het systeem vaak schakelen van voortdurend verwerken naar ontladen. Van gas naar rem. Van vasthouden naar loslaten. Dat is ook waarom mensen na een sessie vaak zeggen dat hun hoofd stiller voelt. Of dat ze dieper slapen. Of dat ze zich lichter voelen.
Niet omdat hun leven veranderd is. Hun systeem is even gestopt met alles tegelijk proberen vast te houden. En dat brengt me bij misschien wel de belangrijkste vraag van deze maand. Als jij moe bent aan het einde van de dag, heb je dan vooral rust nodig? Of heeft jouw systeem ruimte nodig om te herstellen?
Dat lijkt een klein verschil.
In de praktijk blijkt het vaak een groot verschil te zijn. Want zodra je begrijpt hoe overprikkeling zich gedurende een dag opbouwt, ga je ook anders kijken naar herstel. Dan wordt herstel geen noodgreep aan het einde van de dag. Dan wordt herstel iets wat je systeem gedurende de dag al mag ervaren. En dat scheelt vaak meer dan mensen verwachten.