Soms heb je van die dagen waarop je aan het einde van de middag denkt: waarom ben ik eigenlijk zo moe?
Niet omdat je de hele dag hebt gerend. Niet omdat je een eindeloze to-do lijst hebt weggewerkt. Niet omdat er een crisis was die opgelost moest worden.
Sterker nog, als iemand zou vragen wat je die dag precies hebt gedaan, dan zou je waarschijnlijk niet eens met een indrukwekkend lijstje komen.
En toch voel je je leeg.
Dat vind ik altijd een interessante. Want de meeste mensen tellen hun energieverbruik op basis van wat ze hebben gedaan.
Werk. Boodschappen. Afspraken. Huishouden. Sporten.
Dat zijn zichtbare dingen. Logische dingen. Dingen die je kunt aanwijzen. Maar je systeem telt anders. Je systeem kijkt niet alleen naar wat je doet. Je systeem telt ook mee wat je onderweg verwerkt. En daar gaat het vaak mis.
Want hoe meet je iets wat je bijna automatisch doet?
Je loopt ergens binnen en merkt direct dat de sfeer anders is dan normaal. Niet bewust. Je registreert het gewoon. Je hebt een gesprek en voelt dat iemand iets dwarszit, ook al zegt diegene dat alles goed gaat. Je denkt alvast na over hoe een boodschap gaat vallen. Je houdt rekening met iemand die gespannen is. Je past je woorden een beetje aan. Je voelt dat er iets speelt. Je merkt dat iemand energie vraagt. Je vangt dingen op. En ondertussen gaat de dag gewoon door.
Dat zijn geen grote gebeurtenissen. Het zijn tientallen kleine registraties. Zo klein dat je ze vaak niet eens meer opmerkt. Tot je aan het einde van de dag op de bank zit en denkt: hoe kan ik nou moe zijn? Ik heb toch niet zoveel gedaan?
Dat is het punt.
Je kijkt naar wat je hebt gedaan. Je systeem kijkt naar alles wat je hebt verwerkt. Vergelijk het eens met een computer. Als er vijf programma's openstaan, verwacht je niet dat die computer veel moeite heeft. Maar als er ondertussen op de achtergrond nog twintig processen draaien die je niet ziet, wordt het een ander verhaal.
Dat is vaak wat ik zie bij mensen die gevoelig zijn voor hun omgeving. Niet omdat ze zwak zijn. Niet omdat ze zich aanstellen. Maar omdat hun systeem veel meer informatie verwerkt dan ze zelf beseffen. En dat kost energie. Soms zelfs meer energie dan de zichtbare taak zelf.
Misschien is dat een interessante vraag om jezelf eens te stellen. Niet: Waar ben ik vandaag druk mee geweest? Maar: Wat heb ik vandaag allemaal verwerkt? Welke sfeer heb ik opgepikt? Met wie heb ik rekening gehouden? Welke spanning heb ik gevoeld? Welke gesprekken ben ik in mijn hoofd nog blijven voeren?
Dat zijn vaak de dingen die niet op je agenda staan. Maar wel energie kosten. En misschien verandert dat niet direct iets aan je vermoeidheid. Maar het kan wel verklaren waarom je soms moe bent zonder dat je een drukke dag hebt gehad.
Want je bent niet alleen moe van wat je doet. Je kunt ook moe zijn van alles wat je onderweg hebt verwerkt.