Mondkapjes dilemma

Gepubliceerd op 5 oktober 2020 om 12:52

Weerstand, dat is wat ik voelde aan het begin van dit hele COVID-19 verhaal. Weerstand tegen de opgelegde regels maar vooral tegen de steeds groter groeiende angst. Angst voor het onbekende, angst voor de ander, angst voor het ongrijpbare en angst voor het opgelegd krijgen van gedragsregels.

Mijn eerste reactie was dan ook die van een struisvogel; kop in het zand en dan waait dit wel weer over, voor we het weten is alles weer zoals het was en lachen we om dit hele verhaal.. Dit bleek niet te werken, het werd september, ik ging de deuren openen van mijn heerlijke praktijkruimte en het werd tijd om dit hele verhaal te gaan doorvoelen.

Als therapeut heb ik wanneer ik werk een verantwoordelijkheid om de veiligheid van mijn cliënten te waarborgen. Niet alleen de emotionele veiligheid, maar ook de lichamelijke. Omdat het veilig voelen van mijn cliënten bij mij heel hoog in het vaandel staat, was dit niet zo'n dilemma. Ik heb de opgelegde regels erbij gepakt en ze geïnterpreteerd zoals het voor mij goed voelt.

Check! Afgevinkt, en door! Tenminste dat dacht ik. Buiten de praktijkruimte was er tot de afgelopen week nog niet zo heel veel veranderd voor mij. Ik loop de deur naar café en restaurant toch al niet plat en met mijn gevoeligheden is het best prettig dat er wat meer afstand is.

Dit verandert echter wel in de afgelopen weken. Binnen mijn werk in de VG-zorg komt de verplichting tot werken met een mondkapje, en voor de rest van het land een dringend advies tot gebruik van een mondkapje in algemene ruimten... In de praktijk komt dit erop neer dat er binnen mijn werk in de zorg geen dilemma is voor mij. Iedereen doet het, het wordt van me verwacht als werknemer, dus dan doen we dat. In de supermarkt vindt ik het wel een dingetje. Ik merk dat ik voordat ik naar binnen ga even de winkel scan op het aantal mensen met een mondkapje en aan de hand daarvan besluit of ik het wel of niet ga opzetten. Want opvallen, nee dat gaan we niet doen natuurlijk!

Tot vanochtend. Het is maandag en voor mij is dat de ochtend waarop ik de boodschappen voor de hele week binnen haal. Ik snif een klein beetje dus wat zal ik doen... Terwijl ik in de auto zat, op de parkeerplaats, kijken naar de winkel en het aantal mensen met een mondkapje tellend, ben ik gaan voelen.

Want wat levert het Mij op om het niet te doen? Om in de weerstand te blijven zitten? En wat kost het Mij om wel een mondkapje op te zetten?

Conclusie voor mij is de volgende;Angst voor het virus heb ik niet, dus zonder er spastisch mee om te gaan, ga ik een mondkapje opzetten in de openbare ruimten. Ik neem verantwoordelijkheid voor mijn gesnif en zorg er op deze manier voor dat het minder op andere mensen overgebracht wordt.

Ik heb gevoeld, geluisterd naar de emoties die er boven kwamen, deze geaccepteerd. Op deze manier zorg Ik ervoor dat mijn energie kan blijven stromen en dat ik geen blokkades ga ontwikkelen...Het is wat het is en voor mij is het niet de moeite waard om in de weerstand te blijven zitten.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.