Er zit iets geks in dat moment waarop je denkt dat je het doorhebt, dat je voelt wat je nodig hebt, dat je ergens zelfs een soort opluchting ervaart omdat het ineens helder is.
En dat je dan een paar dagen later jezelf weer tegenkomt in precies hetzelfde gedrag, alsof er ergens een stuk niet meewerkt. Dat je denkt: waarom dóe ik het dan niet gewoon, ik weet het toch, hoe moeilijk kan het zijn, en tegelijk voel je ook dat het blijkbaar niet zo simpel ligt, want anders was het allang veranderd.
En dat is precies het pijnpunt.....
Want je zit niet aan de voorkant van het proces, je zit er middenin, je hebt al gekeken, al gevoeld, al begrepen, alleen er zit een stuk tussen weten en doen waar je steeds weer langs glijdt, niet expres, niet bewust, maar wel elke keer opnieuw.
Als je daar eens rustig naar kijkt, zonder jezelf meteen te corrigeren, dan zie je dat het eigenlijk nooit in die grote momenten zit/
Het zit niet in de beslissing dat je het anders wilt, niet in het inzicht dat je krijgt, maar juist in die kleine stukjes tussendoor, die momenten waarop je iets voelt en er net zo makkelijk overheen stapt.
Je bent moe, maar je gaat nog even door, niet omdat het moet, maar omdat stoppen op dat moment meer moeite kost dan doorgaan, of zo voelt het in ieder geval, en voor je het weet ben je alweer een uur verder.
Je voelt dat iets eigenlijk niet klopt, dat je ergens geen zin in hebt of dat het je energie gaat kosten, maar je zegt toch ja, omdat het logisch is, omdat het verwacht wordt, omdat het makkelijker is dan dat kleine ongemak wat je voelt als je nee zegt.
En zo gaat het door.
Het moet af, het is handig, het is maar even, het komt nu niet uit om stil te staan, en ergens klopt dat ook allemaal, alleen als je eerlijk bent, voel je ook dat het niet het hele verhaal is.
Want onder die logica zit iets anders. Iets wat sneller is dan jouw nadenken.
Je systeem.
En dat systeem is niet bezig met wat jij je hebt voorgenomen, dat is niet bezig met dat inzicht van gisterenavond of dat moment waarop je dacht dat je het anders ging doen. Dat systeem reageert op wat het kent, op wat veilig voelt, op wat je al honderd keer eerder hebt gedaan.
Dus op het moment dat er iets gebeurt, een vraag, een prikkel, een verwachting, iets wat een reactie van jou vraagt, dan ben je vaak al in beweging voordat je doorhebt dat je had kunnen kiezen. Omdat dat moment waarop je het anders zou kunnen doen… zo klein is dat je er meestal al overheen bent.
En misschien zit daar wel je hele ingang. Niet in nog beter je best doen. Niet in nóg meer begrijpen. Niet in jezelf blijven corrigeren achteraf.
Maar in het zien van dat ene moment. Die halve seconde waarin je iets voelt. Waarin er iets in je zegt: hmm…
En dat je daar niet meteen overheen stapt, omdat je het serieus neemt. Want op het moment dat jij dat begint te zien, echt te zien, niet alleen achteraf maar terwijl het gebeurt, verandert er iets.
Je zit er ineens bij. In plaats van dat je er achteraan kijkt. En misschien ga je daarna alsnog hetzelfde doen. Dat kan. Alleen het voelt anders. Omdat je hebt gezien dat je een keuze had.
En hoe vaker je dat ziet, hoe minder automatisch het wordt. Hoe meer ruimte er komt tussen wat je voelt en wat je doet. En misschien is dat wel het hele punt waar je al die tijd omheen liep.
Dat je niet nog iets hoeft te leren. Maar iets wat je allang voelt eindelijk serieus moet nemen. Niet later. Niet als het uitkomt. Maar middenin.