Er is een moment waarop mensen bij me komen en zeggen: “Het voelt alsof mijn lichaam me in de steek laat.”
Ze zijn moe. Hun lijf doet raar. Ze herkennen zichzelf niet meer. En bijna altijd zeggen ze er meteen achteraan: “Maar er is niks te vinden.”
Dat is precies waar het schuurt. Want als er ‘niks’ is, waarom voelt het dan zo echt?
Laat ik hier meteen helder in zijn: je lichaam liegt niet.
Wat wel vaak gebeurt, is dat we alleen geleerd hebben te luisteren naar wat meetbaar is. Maar je lichaam bestaat niet alleen uit spieren, organen en bloedwaarden. Het bestaat ook uit energie, spanning, belasting, ritme.
En dát is precies waar het vaak misgaat.
Energie raakt niet ineens op
Uitputting ontstaat niet van de ene op de andere dag Het is geen knop die omslaat. Het is een langzaam proces van te veel geven en te weinig herstellen. Veel mensen die met onverklaarbare klachten rondlopen:
- Hebben lang doorgezet
- Zijn gewend verantwoordelijkheid te dragen
- Hebben weinig ruimte genomen voor zichzelf
- Hebben signalen genegeerd omdat het “moest”
Niet omdat ze niet beter wisten. Maar omdat ze sterk zijn. En een sterk systeem kan lang compenseren. Tot het dat niet meer kan. Het lichaam is slimmer dan het hoofd. Je hoofd is fantastisch in verklaren. In relativeren. In doorgaan.
Je lichaam doet iets anders. Het registreert. Elke keer dat je over je grens gaat. Elke keer dat je spanning inslikt. Elke keer dat je geen pauze neemt terwijl je lijf erom vraagt.
Die spanning verdwijnt niet vanzelf. Die wordt opgeslagen. In spieren. In ademhaling. In het zenuwstelsel. In vermoeidheid die zich niet laat wegslapen. En op een gegeven moment zegt je lijf: Tot hier.
Niet om je te dwarsbomen. Maar om je te beschermen.
Waarom klachten vaak vaag blijven
Wat het extra ingewikkeld maakt, is dat deze uitputting zich zelden netjes laat vangen in één diagnose. Het zijn geen duidelijke ontstekingen. Geen kapotte onderdelen. Geen simpele oorzaak-gevolgrelatie. Het is een systeem dat te lang onder spanning heeft gestaan. Daarom wisselen klachten vaak. Daarom is de ene dag beter dan de andere. Daarom voel je je soms ‘oké’ en de dag erna totaal leeg.
Dat is geen aanstellerij. Dat is een overbelast systeem dat probeert te herstellen terwijl het nog steeds moet functioneren.
Herstellen begint niet met oplossen
Wat veel mensen doen, is zoeken naar oplossingen:
- Nog een behandeling
- Nog een supplement
- Nog een uitleg
Maar herstel begint niet bij oplossen. Het begint bij luisteren. Niet analyseren. Niet fixen. Maar voelen waar je lijf je probeert af te remmen. Dat vraagt iets anders dan praten. Het vraagt vertraging. Aandacht. En vaak ook begeleiding die het lichaam direct aanspreekt.
Niet omdat je het zelf niet kunt. Maar omdat je systeem soms hulp nodig heeft om weer te zakken.